Het leven van Danny en Jeanette en hun gezin verandert in één klap als dochter Lisa onderweg naar school wordt aangereden en vervolgens overreden door een stadsbus. Lisa wordt met spoed opgenomen en ligt acht maanden in het Wilhelmina Kinderziekenhuis (WKZ), onderdeel van het UMC Utrecht. “Dat Lisa een eigen kamer had, was ontzettend belangrijk,” vertelt moeder Jeanette. “Voor de privacy, de rust en vooral: zodat we dag en nacht bij haar konden zijn.”

Intensieve zorg na een ernstig ongeluk

“Dertig meter verder en ze was veilig het schoolplein opgefietst,” zegt Jeanette. Maar een bus raakte haar waardoor ze viel. Lisa krijgt intensieve zorg van verschillende zorgprofessionals in zowel het UMC Utrecht als in het WKZ. Op de Intensive Care (IC) wordt Lisa in slaap gehouden. Ze blijkt ook een hersenbloeding te hebben gehad tijdens haar verblijf op de IC. Lisa kan als gevolg hiervan dan niet meer praten en is aan haar rechterzijde verlamd. “Op dat moment wil je zo dicht mogelijk bij haar zijn.” En dat kon in het WKZ. “Artsen en verpleegkundigen benadrukten hoe belangrijk het was dat wij ook goed voor onszelf bleven zorgen en rust pakten.”

Een thuis in het WKZ

Langzaam ontstaat er een thuisgevoel in het WKZ. Kaartjes, ballonnen en knuffels vullen de kamer. In acht maanden tijd verhuist Lisa zeven keer, maar telkens richten haar ouders de kamer opnieuw in. “Naarmate de tijd vorderde, namen we steeds iets van thuis mee. Zo maakten we de kamer echt van haar.” Zodra het kon, hielp Lisa mee met haar verzorging. Ze wilde bijvoorbeeld zelf de pleisters losmaken en helpen bij het aanbrengen. Dat stukje eigen regie was heel belangrijk voor haar.”

Nooit alleen: zorg met aandacht

Ook als haar ouders er even niet waren, was Lisa nooit alleen. Verpleegkundigen leerden Lisa goed kennen: wat ze prettig vond, wat ze liever niet wilde en hoe ze het liefst werd benaderd. “Ze zagen haar niet als patiënt, maar echt als Lisa. Ze deden spelletjes, lieten haar glimlachen en zorgden voor afleiding.” Toen ze weer eens verhuisde, mocht Lisa een eigen kamer uitkiezen. “Ze koos bewust de kamer dicht bij de balie, waar altijd reuring was. Dat gaf haar een fijn en comfortabel gevoel.”

Samen werken aan herstel

In het WKZ werkte Lisa met een multidisciplinair team aan haar langdurige herstel. Jeanette: “Niet alleen de verpleegkundigen, ook de fysiotherapeut, ergotherapeut, revalidatieartsen en logopedisten waren enorm betrokken. Ze staken dagelijks tijd en energie in Lisa, oefenden met haar, motiveerden haar en durfden haar net dat stapje verder te laten zetten. Samen maakten ze veel mogelijk.”

Kleine stappen, grote momenten

Een bijzonder moment was toen Lisa voor het eerst weer ‘mama’ en ‘papa’ kon zeggen. Ook het bezoek van de hond van Lisa´s oom, in de laatste periode op de intensive care, was heel bijzonder en daar genoot Lisa zichtbaar van. “Samen met de artsen en verpleegkundigen gingen we naar de binnentuin. Dat ze dat mogelijk maakten, zegt alles.”

Wat eerst niet lukte, kan soms terugkomen

“Het voelt alsof er steeds laatjes opengaan,” zegt Jeanette. “Dingen waarvan je dacht dat ze niet meer zouden lukken, komen heel langzaam terug.” Ze werkt aan zitten, opstaan en stapjes zetten. Haar verlamde rechterkant wordt langzaam steeds sterker. Praten kost nog heel veel moeite, maar haar woordenschat groeit gestaag.”

Over de toekomst is Jeanette voorzichtig optimistisch. “We hopen dat Lisa op enig moment weer kan lopen en binnen een paar jaar haar middelbareschooltijd kan afronden met een diploma. Gelukkig zien we dat Lisa nog altijd gemotiveerd is en dagelijks hard aan haar herstel werkt. We hebben er vertrouwen in dat ze daar nog veel stappen gaat zetten, zowel letterlijk als figuurlijk!”

Na 237 dagen in het WKZ wordt Lisa uitgezwaaid door haar zorgteam, dat haar acht maanden lang met liefde en toewijding heeft begeleid op weg naar herstel.