Verhalen

Toen Loes 31 jaar was, kreeg ze een hersenbloeding. "De scans waren ernstig. Het was de vraag hoe ik hier uit zou komen." Van de eerste weken weet ze vrijwel niets meer. "Zeven weken zijn uit mijn geheugen verdwenen. Dat ik hier nog zit, is bijzonder.”

Eén initiatief legde de basis voor tien jaar epilepsieonderzoek, met doorbraken en nieuwe behandelmethoden.

Eén initiatief legde de basis voor tien jaar epilepsieonderzoek, met doorbraken en nieuwe behandelmethoden.

Anne (10) had zo’n twintig aanvallen per dag. Na een lange zoektocht bleek het epilepsie te zijn, eindelijk kwam er richting. In het WKZ nam het gespecialiseerde team de tijd en werkte zorgvuldig. Dat gaf vertrouwen en voelde als een plek van hoop.

Een ziekenhuisdag is voor geen enkel gezin “gewoon”. Voor Owen (3) helpt één ding enorm: het WKZ voelt als het ‘nijntje ziekenhuis’. Met knuffels mee, nijntje op het plafond en zorg die naar hem toe komt in het Sylvia Tóth Centrum.

Na een ernstig ongeluk ligt Lisa acht maanden in het WKZ. Haar verhaal is er een van zorg, doorzettingsvermogen en herstel. Samen met haar familie en het medisch team.