Toen Loes 31 jaar was, kreeg ze een hersenbloeding. “De scans waren ernstig. Het was een grote vraag hoe ik hier uit zou komen.” Van de eerste weken na de bloeding weet ze zelf vrijwel niets meer. “Zeven weken zijn volledig uit mijn geheugen verdwenen. Dat ik hier nog zit, is bijzonder.” 

In het UMC Utrecht werd Loes twee keer geopereerd: een drain in haar hoofd om de enorme hoeveelheid bloed af te voeren. Daarna een operatie aan het hersenaneurysma (hersenbloeding). Na zes weken volgde een intensieve revalidatie in De Hoogstraat in Utrecht. Toen ze langzaam weer terug op de wereld kwam, besefte ze pas wat er was gebeurd. 

Geheugen gereset 

“Mijn geheugen was als het ware gereset. Ik wist niet meer hoe ik moest douchen, raakte de weg kwijt of vergat hoe ik de voordeur op slot moest draaien. Alles moest ik opnieuw leren.” Als een succesvol ondernemer die altijd druk was en een eigen bedrijf had, was het een enorme omschakeling.  

“Van de ene op de andere dag was ik patiënt. Zelfs de meest basale dingen waren ineens moeilijk. Ik kon bijvoorbeeld niet zelf naar de supermarkt. ” Loes bleef positief en keek elke dag naar wat ze wél kon. “Misschien was dat alleen een boterham smeren. Dan was dat mijn overwinning van die dag.” 

Slachtoffer of vechten? 

Tijdens haar revalidatie nam Loes een besluit dat haar verdere herstel bepaalde. “Ik keek naar de wond op mijn hoofd, en ik besefte ineens: dit is écht gebeurd. Ik heb een hersenbloeding gehad. Toen stelde ik mezelf de vraag: word ik slachtoffer van wat me is overkomen, of ga ik ervoor vechten? Ik koos voor het laatste, en deed er alles aan om er het beste van te maken.” Die positieve instelling hielp haar vooruit. 

Onzichtbare gevolgen 

Hoewel Loes veel heeft teruggewonnen, zijn de gevolgen van haar hersenbloeding nog altijd aanwezig. Maar niet altijd zichtbaar voor anderen. 

“Mijn geheugen, concentratie en informatieverwerking zijn niet meer zoals ze waren. Ik heb geen tijdsbesef. Daarom schrijf ik alles op. Dat helpt me enorm.” 

Juist omdat die gevolgen niet zichtbaar zijn, merkt ze dat mensen haar beperkingen soms onderschatten. “Je ziet vaak niet wat er aan de hand is.” 

Anders naar het leven kijken 

Toch kijkt Loes vooral naar wat haar hersenbloeding haar heeft gebracht. “Het heeft mijn leven uiteindelijk ook positief veranderd. Ik geniet veel meer van kleine dingen. Als de zon schijnt of ik een mooi gesprek heb met iemand, ben ik daar oprecht dankbaar voor.” 

Haar boodschap aan anderen is eenvoudig: 

“Blijf positief en focus op wat wél lukt. En heb begrip voor mensen met hersenletsel. Je ziet niet altijd wat iemand meedraagt.”