Kinderen met schisis kunnen in het dagelijks leven te maken krijgen met uitdagingen rondom bijvoorbeeld praten en eten. Zij komen vaak jarenlang terug naar het ziekenhuis voor operaties, behandelingen en controles. Om aandacht te vragen voor deze kinderen én geld op te halen voor onderzoek, gingen Emma, Lieke en Harm een bijzondere uitdaging aan: de Marathon des Sables, een van de zwaarste hardloopwedstrijden ter wereld.
In zeven dagen liepen zij 270 kilometer door de Marokkaanse Sahara, met al hun spullen op hun rug.
Een bijzondere uitdaging
Na maanden van voorbereiding stonden Emma, Lieke en Harm aan de start van het avontuur. Terugkijkend overheerst vooral dankbaarheid.
“Het was een ontzettend bijzondere ervaring. Natuurlijk was het zwaar: de hitte, het losse zand, de zware rugzak en zelfs een zandstorm. Maar we zijn vooral trots dat we de volledige afstand zonder blessures hebben kunnen volbrengen.”
Een van de mooiste momenten beleefden ze tijdens de langste etappe van 100 kilometer. Bij zonsopkomst bereikten ze de top van de beroemde Ouzina-duin.
“Onder ons lag een eindeloze zandvlakte en in de verte zagen we een kudde wilde kamelen rennen. Dat moment was magisch. Dat we die dag nog 85 kilometer moesten lopen, waren we even helemaal vergeten.”
Doorzetten op moeilijke momenten
De zwaarste momenten kwamen later tijdens dezelfde etappe, toen de hitte en vermoeidheid begonnen toe te slaan. Ook de rustdag verliep anders dan gepland. Een flinke zandstorm zorgde ervoor dat het hele bivak binnen enkele seconden onder het zand zat.
“Onze slaapzakken, kleding en spullen zaten overal onder. Achteraf kunnen we er gelukkig om lachen als we de foto’s terugzien.”
Hoewel ze niet alle etappes samen liepen, voelde de week als één groot teamavontuur. Ze verzorgden elkaars blaren, deelden ervaringen en steunden elkaar op moeilijke momenten.
“Juist dan helpen een luisterend oor, een knuffel en de steun van elkaar.”
Lopen voor kinderen met schisis
Tijdens de tocht was hun motivatie nooit ver weg. Onderweg vertelden Emma, Lieke en Harm regelmatig waarom zij deze uitdaging waren aangegaan.
“Veel mensen realiseren zich niet dat schisis veel meer is dan een zichtbare afwijking. Kinderen doorlopen een jarenlang traject van ziekenhuisbezoeken, intensieve behandelingen en operaties. Dat vraagt veel van hen en van hun gezin.”
Vooral de marathon die volgde op de etappe van 100 kilometer maakte indruk. Na ruim 240 kilometer in de benen kwam alles samen.
Lieke leverde een bijzondere prestatie door die etappe als eerste Nederlandse vrouw te finishen. Emma haalde juist kracht uit de gedachte aan haar kinderen en haar patiëntjes in het Wilhelmina Kinderziekenhuis.
“Toen beseften we opnieuw hoe bijzonder het is dat wij dit in goede gezondheid kunnen doen voor zo’n belangrijk doel.”